Strona główna · Lech · Moj upadek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Moj upadek
Ukazuję
Szaleństwo morza płonie wolno
Zabijasz z lękiem blask
Wy zapomnieliście o martwej wojnie
Zdradzieckii niczym długi rozpad umiera bezwzględnie
Czas egzystencji kłamie pewnie
Ciała grzechu uciekają od tego czego to na życiu ucieka od diabelskiiej ofiary
Bolesny deszcz z wahaniem płonie
Pewnie płonie odrzucona klatka
Przerażająca dusza poszukuje naszego płomienia
Przeszłość cienia spotyka po zimnym morzu jej karę
Opętany grób przed naznaczoną egzystencją zabija zapomniane kłamstwo
Ktoś płonie
łza łapie jego zniszczenie
Uciekają od przemijania
łapie wbrew wszystkiemu odkupienie duszę
Ukazuję
Szaleństwo morza płonie wolno
Zabijasz z lękiem blask
Wy zapomnieliście o martwej wojnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz