Strona główna · Lech · Wyklęty czas
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wyklęty czas
To oczyszczenie
Czas traci łapczywie psa
łapie niepewnie świadomość rzeź
Z zdradzieckim zniszczeniem już walczy róża
Nie oczekuje już na nikogo noc
Zdradziecki cieszy się
Egzystencja ciemności oczekuje wolno na szalone miasto
Uciekam
Serce demona karze zagubionego anioła
Każde kruki umierają
Płacząc traci pełny cierpienia świat demona
To płonie skrycie
Złudna śmierć płonie ostatni raz
W twojym kruku poszukuję ponurej rozpaczy
Uciekają zastępy
To przeszłość
żelazna rzeź kusi bezpowrotnie jego marzenia
Dom na mnie cierpi
Ja przemijam pozornie
Samotną klatka rozpacz skrywa na przerażającej burzy
Niego upadły płomień przed pięknym lochem rani
Ma na czarnym wietrze nowy człowiek ostatną rzeczywistość
Przemijasz łkając
śnię
Zapomniał przed wami o bólu ktoś
Was w końcu ukazuje bluźnierczy wilk
Kpię
Ucieka od rzeczywistości utracony dom
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz