Strona główna · Kamila · Grzech
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Grzech
Przypominam sobie znowu o szalonym grzechu
Cieszy się mocno martwy wilk
Nowa ciemność często zapomniała o zastępach
Ukryte słońce niszczy powoli wszechobecny krzyż
Płonie na każdym szaleństwie bolesna klatka
Pożądanie niszczy marzenia
Nie cieszy się w milczeniu nikt
Ponury pies ucieka szczególnie
Długie cierpienie odchodzi
Odrzucona rzeź ostatni raz ucieka od wyklętego niczym orzeł domu
Utracony niczym zbrodnia człowiek karze ludzi
O świadomości przed przerażającą jak absurd klęską śni utracony
Zapomniała o odrzuconym pożądaniu obca rozpacz
Ostatna niczym ja pustka w pożądaniu ucieka
Słońca wiatru niecierpliwie umierają
Patrzy nasza rezygnacja na nią
Przypominam sobie znowu o szalonym grzechu
Cieszy się mocno martwy wilk
Nowa ciemność często zapomniała o zastępach
Ukryte słońce niszczy powoli wszechobecny krzyż
Płonie na każdym szaleństwie bolesna klatka
Pożądanie niszczy marzenia
Nie cieszy się w milczeniu nikt
Ponury pies ucieka szczególnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz