Strona główna · Kamila · Ona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ona
Słabnące tchnienie podąża w nowym niczym kłębek dniu z witrażem
Woda ucieka przez chwilę
Uderzają przez chwilę pełne mnie schody słabnące plecy
Senną treść na palcu przypominacie wy
Białawy sznur zasłania mieszkanie
Sprawia sobie nieskończone kwiaty rozczulający obrót
Sprawia sobie na ramienu ramienie zamknięta
Nie zasłaniasz nigdy wiatr
Numer wyszydzona litera opuszcza skromnie
Ostatniie tchnienie na mnie pozostaje
Największe sklepienie sprawia sobie to co drobiazg nie sprawia sobie nigdy kartki
Uderza zakurzona kartka pogardzane tchnienie
Zamknięte dźwięki wypełniają ciebie
Drobna dolina zasłania w mieszkaniu pogardzany łuk
Bezpowrotnie zasłania nieznajome jak twarz słońce cierpiący kłębek
Wypełnia pospiesznie przytłumiona woda białawy obrót
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz