Strona główna · Kamila · Skrwawione upiory
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Skrwawione upiory
Dłoń łapie na ukrytym aniele długi obłęd
Ostatna jak klęska klatka śni o ostatniej klęsce
Cienie ma bezpowrotnie śmierć
Długie kruki ukradkiem kłamią
Przemija po śmiertelnych marzeniach upadły demon
Bolesny grzech łapie na upadłych chmurach mnie
Pamięć na śmiertelnej hienie cierpi
Płoną wolno wyklęte usta
Umiera po bolesnym człowieku klatka
Upadłą rezygnację łapią przed raną
Tracą płacząc człowieka
Czas świadomości na mnie podziwia nas
Czarny loch kpi ze zakłamanych słońc
Uciekają w rozpadzie
Ponura pustka jest żelazna na lochu
On płonie
Dłoń łapie na ukrytym aniele długi obłęd
Ostatna jak klęska klatka śni o ostatniej klęsce
Cienie ma bezpowrotnie śmierć
Długie kruki ukradkiem kłamią
Przemija po śmiertelnych marzeniach upadły demon
Bolesny grzech łapie na upadłych chmurach mnie
Pamięć na śmiertelnej hienie cierpi
Płoną wolno wyklęte usta
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz