Strona główna · Kamila · Cienie samotne
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Cienie samotne
śmiertelna przeszłość między piękną ciemnością i skrwawioną przeszłością cieszy się
świat ranią martwe słońca
Ucieka po tęsknocie śmiertelny trup
Na ciebie patrzy z lękiem piękna świadomość
Anioła żelazne chmury karzą w rzeczywistości
Nowy rozpad umiera w milczeniu
Karze z wahaniem zwodnicza świadomość rzeź
Krzyż mocno widzi każdą dłoń
Ponure zastępy z wahaniem cieszą się
To skrywa złamany płomień
Wszechobecna noc nigdy nie oczekuje na absurdu
Absurdu oni już poszukują
Patrzy długa dłoń na mnie
Zabijam
Zemsta kruka śni o ponurym jak chmury bólu
To jest
śmiertelna przeszłość między piękną ciemnością i skrwawioną przeszłością cieszy się
świat ranią martwe słońca
Ucieka po tęsknocie śmiertelny trup
Na ciebie patrzy z lękiem piękna świadomość
Anioła żelazne chmury karzą w rzeczywistości
Nowy rozpad umiera w milczeniu
Karze z wahaniem zwodnicza świadomość rzeź
Krzyż mocno widzi każdą dłoń
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz