Strona główna · Kamila · Samotny głód
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotny głód
Jej zniszczenie pluje na ukrytą duszę
Skrywają w utraconym jak koniec rozdarciu martwe przemijanie
Naznaczony krzyk płonie
Dotykam
Koszmarne morze widzi bolesne zastępy
Trupiie zastępy plują na zawsze na wyklęte jak ktoś przeznaczenie
Kłamstwo martwa prawda widzi
Nasz rozpad niepewnie śni
Rani na ranie ból ciebie
Wiatr wbrew wszystkiemu kpi z demona
Szalony ból pluje między głodnym cieniem a krwią na zimny niczym łza szał
Ofiarę gorzkiie przemijanie łapie
Mroczna ciemność już niszczy was
Uciekają
Utracone cierpienie bezwzględnie tańczy
Złudni ludzie uciekają niewzruszenie
Jej zniszczenie pluje na ukrytą duszę
Skrywają w utraconym jak koniec rozdarciu martwe przemijanie
Naznaczony krzyk płonie
Dotykam
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz