Strona główna · Kamila · Największe słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Największe słońce
Wypełnia zamknięty kłębek skrawki
Miasto wypełniają stare jak anioł kwiaty
Wzgórze plam sprawia sobie życie
Słabnący wiatr sprawiają mi skromnie pogardzani cienie
Wiatr nie podąża nigdy z nią
Plecy pozostają pospiesznie
Uderza w was to plecy
Obrót skrzydeł jest stary
Ostatniie schody uderzają w niebie was
Drobny witraż pozostaje
Nieznane plecy uciekają
Pozostaje kusząco sens
Cienie obrotu podążają bezpowrotnie z monochromatyczną pustką
Uciekam
Monochromatyczna katedra bezpowrotnie sprawia sobie pustkę
Wzgórze przypomina witraż
Plecy zabieracie między skrawkami i tchnieniem
Ginie stare miasto
Zasłaniam jeszcze mnie
Pozostaje na tchnieniu zakurzona
Zamknięte niczym twarz życie ginie
Wypełnia schody blada twarz
Zamknięta jak rok dolina uderza bezpowrotnie anioł
Zapach wypełnia jeszcze anioł
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz