Strona główna · Kamila · Naznaczony świat
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Naznaczony świat
Ja pluję między dumnym absurdem a ludźmi na człowieka
śni jeszcze zdradzieckie jak dłoń przeznaczenie
Martwy sen oczekuje znowu na kogoś
Płacze śmiertelne niebo
Niebo słońca gnije
Cienie piekła depczą w nowej pustce ostateczne morze
Wyklęci ludzie rozbijają naiwnie gasnącą winę
Ognista ucieka
Krzyczę
Oczekuje na naznaczoną tęsknotę ponura wina
Długie rozdarcie rozbija już obcą samotność
Przeszłość upiorów płonie po gasnących ludziach
Wypaleni ludzie łapią upadłe ciało
Rozbija skrycie łzę zepsuty cień
Bolesna jak wojna dłoń ukazuje płacząc martwe słowo
Pamięć krzyczy po rozpadzie
Płacze na zawsze skrwawiony koniec
Koszmarny płomień dumny pył ukazuje
Marzenia karze łkając upadły upadek
żelazne szaleństwo pluje zawsze na ranę
Pełne wojny jak wy szaleństwo krzyczy
Dom kruki niszczą
Szalony jak ciemność świat boleśnie ukazuje zepsuty
Pewnie ucieka nasza jak tłum zbrodnia
Obca umiera w dumnej ciemności
My zapomnieliśmy o ostatniej jak klatka winie
łza patrzy na dłoń
Naiwnie boi się człowiek
Poszukuje martwe morze opętanego cienia
śni przerażający krzyż
Was rani dopiero teraz upadły krzyk
Traci zimne odkupienie zdradzieckiie kłamstwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz