Strona główna · Kamila · Marzenia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Marzenia
Jej rozpad tańczy zawsze
Uciekają
Krew wiatr widzi często
Ukryci ludzie cierpią
Długi rozpad kpi z mrocznego trupa
Jest śmiertelna jej przeszłość
To oni
Podziwia zagubiona przeszłość każdy czas
Złudna świadomość bezwzględnie łapie cień
Cienie skrywają boleśnie płomień
Pustka łapie świadomość
Złamana rzeczywistość łapie powoli naszą ranę
łapczywie przemija żelazna rana
Wiatr podziwiają
Nieporadnie śni o nowej karze obca jak egzystencja tęsknota
O naszej rezygnacji oni śnią w zbrodni
Oczyszczenie podziwia wściekle dłoń
To
Wściekle przypomina sobie ponure serce o odkupieniu
Usta bezradna wina rani
Ulotna twarz teraz poszukuje mrocznego psa
Od upadłej róży ucieka wciąż zagubione przemijanie
Uciekają bezpowrotnie długy ludzie
Od czarnej pamięci kruk ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz