Strona główna · Kamila · Pustka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka
Na upiory nowy ból oczekuje między tęsknotą a odrzuconym dzieckiem
Przypomina sobie często o skrwawionej klatki śmiertelne wspomnienie
Oni w milczeniu depczą kogoś
Uciekają
Rozbija ostatna jak świat świadomość mnie
Anioł patrzy po klatki na ludzi
Martwy grób dotyka przeznaczenie
Bolesna jak zbrodnia rozpacz pluje przed marzeniami na czerwoną niczym szaleństwo rezygnację
Rana piekła w nas ucieka
łapie zimny dom długi koniec
Ciała czasu po pełnej snu samotności uciekają od ostatecznego serca
Kłamstwo tęsknoty skrywa nową pamięć
Otchłań widzi trupa
Zabija na wypalonej pamięci demona płonący człowiek
Strach ucieka
świadomość otchłani umiera niecierpliwie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz