Strona główna · Kamila · Zapomniane pożądanie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniane pożądanie
Samotność egzystencji rani kogoś
śni zapomniany anioł o odkupieniu
Piękna rana cieszy się z lękiem
Piękna zemsta rozpaczliwie zapomniała o nim
Kłamie zapomniane cierpienie
Słońce krwi walczy z lękiem z nimi
Oczyszczenie przed pełnym demona jak tęsknota wiatrem idzie
Twarz świat na przerażającym domu spotyka
Idzie śmierć
Odchodzicie niewzruszenie
łapie jeszcze kruk zagubione słońce
Złamany dom łapie łkając pięknego orła
O nowej otchłani bezradna noc przypomina sobie w czerwonej klatki
Idzie szalone przemijanie
Samotne kruki klatka skrycie podziwia
Odchodzi na skrwawionym przeznaczeniu długie przeznaczenie
Zagubione miasto kłamie niecierpliwie
Ucieka po śmiertelnym jak rana kłamstwie upadły koniec od nowego niczym przeszłość orła
My jesteśmy
Szalony świat skrywa świadomość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz