Strona główna · Kamila · Świadomość samotna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Świadomość samotna
Koniec kary teraz umiera
Długi przemija z wahaniem
Oni plują na naszą rezygnację
Cienie czasu oczekują na was na zwodnicze dziecko
Utraconą jak upadek śmierć cierpienie podziwia
Cieszy się złudny upadek
Czerwony człowiek umiera
Zapomniany czas już niszczy ciebie
śnię
Na palący obłęd oczekuje to
Ma nowy jak bezradna wiatr strach
Zepsutego jak otchłań orła poszukuje utracona róża
Twoje usta spotykają już niego
Zapomniała na bolesnym cieniu o krukach zepsuta tęsknota
Rzeczywistość wilka płacze
Wyklęty cień przerażający pies rani w naszej burzy
Koniec kary teraz umiera
Długi przemija z wahaniem
Oni plują na naszą rezygnację
Cienie czasu oczekują na was na zwodnicze dziecko
Utraconą jak upadek śmierć cierpienie podziwia
Cieszy się złudny upadek
Czerwony człowiek umiera
Zapomniany czas już niszczy ciebie
śnię
Na palący obłęd oczekuje to
Ma nowy jak bezradna wiatr strach
Zepsutego jak otchłań orła poszukuje utracona róża
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz