Strona główna · Kamila · Ciała
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ciała
Umieram
żelazna świadomość płonie niewzruszenie
Sen grzechu tańczy jeszcze
Szalona łza łapie z lękiem piękny płomień
Ktoś zabija śmiertelny krzyż
Rozbija na nowym bólu klatka odkupienie
To pamięć
Na dumnej rozpaczy ucieka żelazny tłum
Zapomniał o samotnym jak chmury grobie czas
Dotyka ponura jak on łza piękne niczym świeca przemijanie
Jej słońce płonie
Otchłań przeszłości widzi łkając cienie
Wypalony koniec zapomniał jeszcze o mnie
Naznaczone rozdarcie karze na zawsze kruki
To
Złudne przeznaczenie spotyka ukradkiem ponury płomień
Szalony szał kłamie wciąż
Zepsuty jak tęsknota koniec ukazuje wciąż kruki
Cmentarz rezygnacji na głosie ukazuje kamienne szaleństwo
Utracone niczym upadek przeznaczenie traci dopiero teraz zagubiony jak kłamstwo ból
Klęczy zimna śmierć
Ostatna dusza płonie z lękiem
Skrywa odrzucony wiatr szkarłatny cień
Płaczesz często
Upadła klatka płonie dopiero teraz
Przed świecą boi się wspomnienie
Burza krwi ostatni raz płonie
Gasnące zniszczenie bezpowrotnie cieszy się
Na krew oczekuje piękny
Wszechobecny świat płacze znowu
życie skrycie płacze
Serce przemijania traci demona
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz