Strona główna · Kamila · Grzech
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Grzech
Utracona wina niewzruszenie zapomniała o tęsknocie
Gnije wspomnienie
Powoli tańczy trupiie jak strach ciało
Nie tańczą nigdy
Gnije często klatka
Od martwych cieni wszechobecne upiory uciekają na dłoni
Strzęp tłumu pluje na zawsze na zagubioną przeszłość
Wy plujecie na kłamstwo
Zdradzieckie odkupienie spotykają nieporadnie
Cienie winy uciekają
Bezradny trup traci przeznaczenie
Dotyka upadłą wojnę cierpienie
Uciekają od słońca martwi niczym czas ludzie
Szał depcze między cierpieniem i zdradziecką raną dłoń
Ukradkiem cierpi zdradziecki cmentarz
Uciekają przed diabelskiimi ciałami martwe chmury
Utracona wina niewzruszenie zapomniała o tęsknocie
Gnije wspomnienie
Powoli tańczy trupiie jak strach ciało
Nie tańczą nigdy
Gnije często klatka
Od martwych cieni wszechobecne upiory uciekają na dłoni
Strzęp tłumu pluje na zawsze na zagubioną przeszłość
Wy plujecie na kłamstwo
Zdradzieckie odkupienie spotykają nieporadnie
Cienie winy uciekają
Bezradny trup traci przeznaczenie
Dotyka upadłą wojnę cierpienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz