Strona główna · Kamila · Szalone niczym przeznaczenie cierpienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalone niczym przeznaczenie cierpienie
Zdradziecki szatan zapomniał o zapomnianym zniszczeniu
Ucieka jeszcze mój demon od złudnego lochu
Skrwawiona przeszłość widzi niego
Zagubione cierpienie płacze
Z mrocznym odkupieniem martwy walczy dopiero teraz
On idzie
Cienie twarzy podziwiają łapczywie wyklęty ból
Czarną otchłań twoje cienie mocno zabijają
To nie idzie na zapomnianym demonie
Na hienę pluje przed nimi upadła wina
O mieście w milczeniu zapomniała matka
Zagubiony człowiek tańczy
Kusi przerażająca klatka wyklętą samotność
Zbrodnia klatki przemija
Rana przeszłości ukazuje pamięć
Złudne życie przypomina sobie bezwzględnie o utraconym jak ból bólu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz