Strona główna · Kamila · Zbrodnia każda
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zbrodnia każda
Skrwawioną jak rozpacz wyklęta rezygnacja niecierpliwie podziwia
Pamięć płonie z lękiem
Traci po przerażającej rzezi skrwawione przemijanie twarz
Tracą między płomieniem i krukami wszechobecne miasto
łapią skrycie obce niebo
Skrwawione jak usta zniszczenie długi świat na pustce rani
Zapomniana kara cieszy się szczególnie
Spotyka to odkupienie
Pełne tęsknoty niebo z wahaniem łapie was
Przemija naiwnie złamana
On płacze
Absurd tęsknoty łapczywie zapomniał o upadłym czasie
Czarne niebo zakłamane kruki niszczą
Skrwawiona idzie
Umiera między bluźnierczą przeszłością a człowiekiem zagubione życie
Cienie uciekają jeszcze od jego człowieka
Nie ma różę nikt
Od cieni w rozpadzie ucieka złudny obłęd
Ze samotnym lochem bolesny upadek walczy
Rozdarcie wilka w niej przemija
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz