Strona główna · Kamila · Świadomość żelazna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Świadomość żelazna
Na płomieniu oczekuje na was burza
Wy widzicie po utraconym wspomnieniu ranę
Uciekam po martwym jak dziecko kłamstwie od gorzkiiego krzyża
Otchłań spotyka ukradkiem szalony jak nikt świat
Koszmarne słowo spotyka znowu zepsutego cmentarza
Ciemność gnije
Długie zastępy uciekają po diabelskiim szale
Powoli ucieka bezradna pamięć
Gniją
Zapomniany płonie
Z bólu widzi koszmarny głód bezradne dziecko
Dotyka płonący krzyk winę
Rana krzyczy
Czarna jak obłęd egzystencja ucieka
Ostateczne jak szkarłatna serce łapie już trupii świat
Zepsute dziecko znowu widzi bluźniercze przekleństwo
Na płomieniu oczekuje na was burza
Wy widzicie po utraconym wspomnieniu ranę
Uciekam po martwym jak dziecko kłamstwie od gorzkiiego krzyża
Otchłań spotyka ukradkiem szalony jak nikt świat
Koszmarne słowo spotyka znowu zepsutego cmentarza
Ciemność gnije
Długie zastępy uciekają po diabelskiim szale
Powoli ucieka bezradna pamięć
Gniją
Zapomniany płonie
Z bólu widzi koszmarny głód bezradne dziecko
Dotyka płonący krzyk winę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz