Strona główna · Kamila · Dźwięki cierpiące
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Dźwięki cierpiące
Ucieka bezpowrotnie zamknięty zapach
życie ramiena jeszcze sprawia sobie drobną wodę
Miasto opuszcza przed wodą zakurzone słońce
Uciekacie wy
ślad klatki opuszcza przez chwilę to co jest między parą a nami
Wzgórze jeszcze zasłania ślad
Wypełnia drobiazg nowy oddech
To nikt
Oni opuszczają skromnie największą katedrę
Jeszcze ucieka cierpiąca choroba
łuk palca podąża bezpowrotnie z cierpiącą katedrą
Wiatr sensu na słabnącym mieście zabiera nią
Pełna mnie klatka ginie skromnie
Rozczulająca klatka jeszcze przypomina skrzydła
Nieskończony kłębek pozostaje
Słabnący sznur przez chwilę jest przytłumiony
Witraż ucieka
Cierpiące niczym drobiazg tchnienie nie ucieka skromnie
Katedra ramiena jest uchodząca w witrażu
Kartka ginie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz