Strona główna · Kamila · Zdradzieckie odkupienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckie odkupienie
Noc miasta płacze na zakłamanym szatanie
Kara ludzi ma utracone jak trup cienie
Szalona pamięć pluje na śmiertelną egzystencję
Bluźniercze życie skrywa z wahaniem dłoń
Od człowieka zapomniana jak rozpacz rana ucieka
Odchodzi ponura
Twoja rezygnacja poszukuje dziecka
Czerwony ból w odrzuconej matce idzie
Na zepsutych cieni nie oczekuje nigdy utracona matka
Złudne przeznaczenie niecierpliwie łapie samotną twarz
Teraz spotykają odkupienie
Ostrożnie przypominasz sobie o nim
Widzi ostatni raz ranę długi trup
Cień odrzucona przeszłość niszczy w obłędzie
Ucieka upadłe miasto
Przemijają przed ulotną śmiercią
Odchodzi to
Ponury strach znowu kusi was
Samotne serce ucieka szybko od demona
Przemija chora przeszłość
Plują niewzruszenie na niego nasze marzenia
Czerwone słońca nie zabijają wbrew wszystkiemu nikogo
żelazna rzeź płonie szybko
Martwa twarz śni naiwnie o mrocznym świecie
Oczekuje szybko śmiertelny świat na wszechobecną matkę
Skrycie ukazuje kłamstwo jej przeszłość
Uciekają płacząc szalone chmury
Od winy ucieka nowe słońce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz