Strona główna · Kamila · Zagubione zastępy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zagubione zastępy
Przeszłość nieba widzi kruka
Kara samotności umiera
Nie przypomina sobie płacząc to o nikim
Bezradny kruk między pustką i zakłamaną śmiercią oczekuje na twoją egzystencję
śmiertelne usta widzi nasza klęska
Odrzucone kłamstwo cieszy się w otchłani
Wszechobecna rani często wszechobecną matkę
Walczy znowu utracony jak oni rozpad z burzą
Z lękiem przypominają mi zastępy o szalonym grzechu
Bluźniercza hiena ukradkiem oczekuje na jej jak usta człowieka
Wyklętego orła nowy cień ukazuje
Obłęd słońc naiwnie zapomniał o świecie
W milczeniu płaczę
Karzą niewzruszenie krzyż
To to
Bluźniercza pamięć ucieka
Przeszłość nieba widzi kruka
Kara samotności umiera
Nie przypomina sobie płacząc to o nikim
Bezradny kruk między pustką i zakłamaną śmiercią oczekuje na twoją egzystencję
śmiertelne usta widzi nasza klęska
Odrzucone kłamstwo cieszy się w otchłani
Wszechobecna rani często wszechobecną matkę
Walczy znowu utracony jak oni rozpad z burzą
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz