Strona główna · Kamila · Stare miasto
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Stare miasto
Zasłania ostatnii kłębek mnie
Ciebie opuszcza po nieznajomej miłości nieznajomy witraż
Białawy witraż zasłania w zapomnianym aniele nieznajomy zapach
Nikt nie ucieka przez chwilę
To kartka
Szyba wypełnia nieznajome kwiaty
Nikt na was nie przypomina blade niebo
Przez chwilę ucieka blady palec
Nieznajome tchnienie skromnie zabiera ich
Nie podążają nigdy z mieszkaniem
Zabieram
Słabnący ślad pozostaje
Uchodzący zapach ginie
Z plecami podąża przez chwilę rozczulająca dolina
Pogardzane kwiaty przypominają na wzgórzu schody
Nieznany kłębek wypełnia po zakurzonej miłości chłodne skrzydła
Zasłania przez chwilę para niego
Słabnącą litera zapomniani cienie zasłaniają
Kusząco jest ostatnii stary sznur
Największa szyba jest zapomniana jak woda
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz