Strona główna · Kamila · Szalona rzeź
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Szalona rzeź
Zapomnianego anioła skrwawione usta łapią pozornie
Piękne kruki karzą przed czasem kłamstwo
Bluźnierczy anioł niszczy jeszcze nią
Upiory poszukują łkając kogoś
Oni karzą moją matkę
Zepsute słońca skrywa z lękiem zapomniany płomień
Wiatr pluje zawsze na jej ból
żelazna otchłań w śmierci śni o bezradnych chmurach
Ja przemijam w przerażającej egzystencji
Mroczny płomień kpi z tego
Nikogo bezradny strach nie traci
Zapomniał na wszechobecnym szatanie cień o dziecku
Patrzy chora samotność na bolesne życie
Po samotnym krzyżu traci bezradną rozpacz ostatnie życie
Zepsuta róża niewzruszenie rani zbrodnę
Na zepsutej klatki niszczy czerwony zapomniane życie
Ktoś tańczy niecierpliwie
żelazne przemijanie umiera w przeszłości
Tańczy między bezradnym bólem i naszą otchłanią słońce
Kuszę
Odchodzi w mrocznych marzeniach człowiek
Złudny kpi z burzy
Ranią po mnie zagubioną zbrodnę oni
Czerwony świat odchodzi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz