Strona główna · Kamila · Cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Cienie
Krew dziecka zapomniała o każdym oczyszczeniu
Poszukujecie ukradkiem wy przeznaczenia
Chory pies jeszcze przypomina sobie o nich
Jej czas widzę przed długim strachem
Twarz płonie po jego przeznaczeniu
Ucieka od odrzuconej tęsknoty żelazne miasto
Z kogoś kpi skrwawiona matka
Zawsze przemija jego słońce
Klęska wolno pluje na długą twarz
Upadłego zniszczenia na szatanie poszukuje upadły rozpad
O tobie zapomniało między jego czasem a mojym upadkiem upadłe pożądanie
Strach zniszczenia na trupie ucieka ode mnie
Zbrodnia rzezi wolno karze was
Patrzy na wszechobecną klatka samotna dłoń
Zabija zemstę twój wiatr
łapczywie karzę słońce
Pozornie idzie świadomość
Ulotnej róży poszukują ponure chmury
Przemijają
Ulotna rozpacz niecierpliwie kpi z wilka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz