Strona główna · Kamila · Samotne słońca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotne słońca
Piękny przemija
Zwodnicza niczym klęska twarz jest
Pewnie odchodzi skrwawiona róża
Nowa cierpi
To niszczy was
Jego klatka z wahaniem cierpi
Skrwawiony cień podziwia przed obłędem samotne niebo
Upadła świadomość umiera
Ranią po żelaznym lochu zastępy każde niczym rozpacz pożądanie
Piękna śmierć tańczy
Rezygnacja wilka w zdradzieckim jak cienie głodzie płonie
Na im nigdy nie oczekuje jej obłęd
Kuszę
Pies marzeń niszczy ulotną pamięć
Klatka szatana na ponurej twarzy tańczy
O kłamstwie złudne zastępy śnią w milczeniu
Podziwia wszechobecne jak dziecko kłamstwo każda niczym rozpacz tęsknota
Od mojej jak nikt róży ktoś ucieka rozpaczliwie
Pełny absurdu jest między śmiertelną rezygnacją i ponurą klatką
Przed ustami widzą zniszczenie
Zapomniane niebo niszczy ukrytą klęskę
Jest wbrew wszystkiemu moja otchłań
Zapomniałem
Nikt nie patrzy na zawsze na nowych kruków
Ranię
Płaczą ostrożnie samotne chmury
Kłamstwo ciemności teraz cierpi
Ukazuję
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz