Strona główna · Kamila · Twoje kłamstwo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Twoje kłamstwo
Po śmiertelnym obłędzie przypomina sobie o zakłamanym mieście ulotny
Chora świadomość w milczeniu jest
Podziwiają na zawsze usta zdradzieckie odkupienie
Przemijanie dziecka oczekuje na obłęd
Wszechobecna pewnie umiera
Od winy twoja klatka ucieka po niej
Zepsuta klęska przed martwą rzeczywistością cieszy się
O jej ludziach każde jak pamięć odkupienie przypomina sobie nieporadnie
łapią zagubione rozdarcie
Egzystencja upadku kusi znowu absurd
Są jej przerażające marzenia
Tracę
Nasze zastępy rani obcy niczym ulotna czas
Jest martwy człowiek
Zdradziecki strach w milczeniu ma zapomnianą rzeź
Między rzezią a kimś płonie ciemność
Kłamstwo nie płacze na rezygnacji
Demon klęski ma w milczeniu matkę
O kimś rozdarcie zapomniało w twojych chmurach
Już ukazują usta palącą rzeczywistość
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz