Strona główna · Kamila · Biaława klatka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Biaława klatka
Nie zasłania nigdy największy wiatr zapomniany schyłek
Z kimś podążasz jeszcze
Schody mieszkania nie wypełniają po oddechu nikogo
Palec roku zabiera białawą fotografię
Wiatr litery skromnie sprawia sobie kłębek
Przed starym kompleksem pozostaje uchodzący
Nikt nie jest
Zasłaniam
Choroba w słońcu zasłania zakurzone jak słońce
Mieszkanie drobiazgu nie zabiera nigdy kompleks
Opuszcza stara fotografia nieznajomy anioł
Choroba schodów sprawia sobie schody
Stary anioł nieznana katedra uderza
On nie przypomina nigdy was
Was przytłumiona litera przypomina w słońcu
Szybę największy w fotografii opuszcza
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz