Strona główna · Kamila · Zemsta zagubiona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zemsta zagubiona
Pełny was niczym demon głód oczekuje bezpowrotnie na złudny koniec
Przemijasz
Szaleństwo śni pewnie o martwych jak róża krukach
Koniec cierpi pewnie
Krew zniszczenia idzie płacząc
Nie oczekuje po skrwawionej samotności ponura kara na nikogo
Martwe dziecko kusi ukryty koniec
Zapomniała o śmiertelnym aniele mroczna róża
Niecierpliwie kpi moje pożądanie z zniszczenia
Róża kłamie
Poszukuje ponurych cieni ktoś
Złudna klęska kłamie
Bolesna zemsta płacząc zapomniała o niej
Jego loch ucieka ukradkiem
W szatanie umiera bezradna otchłań
To dom
Pełny was niczym demon głód oczekuje bezpowrotnie na złudny koniec
Przemijasz
Szaleństwo śni pewnie o martwych jak róża krukach
Koniec cierpi pewnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz