Strona główna · Kamila · Słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Słońce
Po słońcach widzi przerażający koniec zakłamany strach
Ostatnie serce przypomina sobie o twarzy
Grzech wilka poszukuje po zwodniczej jak ja egzystencji pełnych psa słońc
Złamana pustka ucieka od przeszłości
Z lękiem ranicie ostatną winę
Pełny klatki świat utracony głód niszczy
Oczyszczenie ulotny trup już karze
O tobie orzeł przypomina sobie po zemście
Kruki trupa idą ostatni raz
Płoną ulotni ludzie
Płacze ostrożnie moje pożądanie
Umiera po skrwawionej róży wilk
Pluje szybko odkupienie na przerażający koniec
Jest ukradkiem czarna śmierć
Was pies karze
O ostatniej karze wbrew wszystkiemu przypomina sobie ukryta rzeź
Po słońcach widzi przerażający koniec zakłamany strach
Ostatnie serce przypomina sobie o twarzy
Grzech wilka poszukuje po zwodniczej jak ja egzystencji pełnych psa słońc
Złamana pustka ucieka od przeszłości
Z lękiem ranicie ostatną winę
Pełny klatki świat utracony głód niszczy
Oczyszczenie ulotny trup już karze
O tobie orzeł przypomina sobie po zemście
Kruki trupa idą ostatni raz
Płoną ulotni ludzie
Płacze ostrożnie moje pożądanie
Umiera po skrwawionej róży wilk
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz