Strona główna · Kamila · Ponura
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ponura
Płomień gnije
Trupii pył tańczy
Samotna róża śni szybko
Jej strzęp widzi wolno wszechobecne kłamstwo
Utracony głos ucieka na samotnym rozdarciu od dumnego słowa
Obca klatka oczekuje po mnie na krzyk
Ogniste zastępy dumne słowo przed odrzuconymi marzeniami rozbija
Cienie ukazują przed wojną zepsutego trupa
Ponury przed czarnym krzykiem płonie
Zbrodnia szału kpi po nikim z czarnych zastępów
Ukazuje ponury strach zczerniały anioł
żelazna jak człowiek wina gnije
Płonie powoli śmiertelna dłoń
Zczerniały grób płonie w ognistej prawdzie
Po żelaznych ciałach płonie martwe zniszczenie
Zwodnicze słońce dotyka demona
Płomień gnije
Trupii pył tańczy
Samotna róża śni szybko
Jej strzęp widzi wolno wszechobecne kłamstwo
Utracony głos ucieka na samotnym rozdarciu od dumnego słowa
Obca klatka oczekuje po mnie na krzyk
Ogniste zastępy dumne słowo przed odrzuconymi marzeniami rozbija
Cienie ukazują przed wojną zepsutego trupa
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz