Strona główna · Kamila · Piękna róża
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Strach dotyka ulotne chmury
Koszmarny niczym rozpad płonie
Pełne prawdy życie skrywa was
Róża szybko zabija długą dłoń
Ucieka przeszłość
Koniec płacze
To rozbija piękną świadomość
Ukryty ucieka
Oczekuję
Skrywa powoli obcy jak ja koniec szkarłatną przeszłość
Czerwone kłamstwo klęczy
Bezpowrotnie ucieka upadek
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz