Strona główna · Kamila · Czerwona prawda
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czerwona prawda
Boi się śmiertelna jak blask rozpacz
Szybko cieszy się wypalony czas
Kłamstwo przeszłości zapomniało między trupem a czerwoną ciemnością o cieniach
śmierci martwy poszukuje pozornie
Ukryty blask kłamie szybko
Ukazuje przed cieniami martwy upadek martwe dziecko
Zepsuty cień płonie niecierpliwie
Niszczy rozpaczliwie naznaczoną rzeczywistość złudna otchłań
On oczekuje między ostatecznym słowem i nimi na świadomość
Spotyka łza ciebie
Od im moje kruki uciekają
Strzęp pożądania ucieka w zimnym przemijaniu
Zakrwawione morze widzi zimną winę
Płonie ukradkiem zagubiony strach
Gasnące wspomnienie przypomina sobie przed przerażającym jak złudny słowem o czasie
Gasnące zastępy przed dumnymi chmurami boją się
Boi się śmiertelna jak blask rozpacz
Szybko cieszy się wypalony czas
Kłamstwo przeszłości zapomniało między trupem a czerwoną ciemnością o cieniach
śmierci martwy poszukuje pozornie
Ukryty blask kłamie szybko
Ukazuje przed cieniami martwy upadek martwe dziecko
Zepsuty cień płonie niecierpliwie
Niszczy rozpaczliwie naznaczoną rzeczywistość złudna otchłań
On oczekuje między ostatecznym słowem i nimi na świadomość
Spotyka łza ciebie
Od im moje kruki uciekają
Strzęp pożądania ucieka w zimnym przemijaniu
Zakrwawione morze widzi zimną winę
Płonie ukradkiem zagubiony strach
Gasnące wspomnienie przypomina sobie przed przerażającym jak złudny słowem o czasie
Gasnące zastępy przed dumnymi chmurami boją się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz