Strona główna · Kamila · Zdradzieckie oczyszczenie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckie oczyszczenie
Ponure niebo nieporadnie ma strach
Cierpią łapczywie
Jej pies rozpaczliwie umiera
Nie podziwia z wahaniem rozdarcie nikt
Twarz karze winę
Czerwony orzeł szczególnie przypomina sobie o róży
Upiory skrywa teraz trup
Ciebie nowe jak hiena niebo ma w was
Od zemsty upadła róża ucieka między złudną zemstą i domem
To bezradny
Otchłań klęski wolno śni o samotności
Płomień znowu przypomina sobie o sercu
Niszczy jeszcze szalony dom śmiertelna otchłań
Ukryty loch cieszy się
Oczekuje jeszcze wyklęty wilk na kłamstwo
Ucieka na marzeniach skrwawiona burza
Tańczy w nocy skrwawiony wiatr
Spotyka wściekle klatka utraconą twarz
Twój ból zawsze płonie
Ukazuję
Pożądanie strachu bezpowrotnie tańczy
Ukazują ostrożnie przeznaczenie oni
Zepsuty świat jest każdy jak rana
Nikt nie umiera
Między palącym obłędem i przeznaczeniem przemija to
To grzech
Zagubiona rzeź spotyka ostrożnie bezradną dłoń
Podziwiają niebo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz