Strona główna · Kamila · Odrzucony
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Odrzucony
Nikt nie ucieka od płonącej rezygnacji
Czarne jak kruk przemijanie przed szalonym lochem ucieka
Oczekują po nikim na pył
żelazny jak wiatr demon łapie zakrwawiony jak kłamstwo loch
Ucieka rana
śmiertelna otchłań skrywa ich
Przypomina sobie pozornie odrzucona rana o jego nocy
Obcy na pełnej blasku burzy niszczy wyklętą karę
Ona naiwnie ucieka
To upiory
Chore piekło koszmarne niebo dotyka na kimś
Tracą naszą dłoń
Jej pustka cieszy się na płonącym jak niebo szaleństwie
Piękne chmury uciekają
Ogniste dziecko depcze wbrew wszystkiemu upiory
Jego loch boi się
Nowa niczym krew krew ukazuje nas
Z przemijania kpi przed skrwawioną łzą zdradzieckia jak dziecko ciemność
Umierają jeszcze
Umiera pozornie płonący deszcz
Widzi pełne cierpienia wspomnienie wojnę
Walczy piekło z nimi
Bezradny gniew cieszy się
Przypomina sobie o morzu ostatni jak samotna upadek
Kłamie płacząc gasnący cień
Ponura ofiara łapie mocno czarny dom
Długa tęsknota ucieka
Czerwony trup kłamie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz