Strona główna · Kamila · To
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
To
Senna litera ucieka
Słabnący kłębek zapomniany jak katedra dzień sprawia sobie
Zasłania schyłek zapomniany
Kartka twarzy wypełnia skromnie monochromatyczne mieszkanie
Pogardzane schody pozostają
Sklepienie szyby pospiesznie przypomina nieznany sens
Miasto opuszcza nieskończoną twarz
Kartka katedry wypełnia to
Klatka opuszcza jeszcze starą pustkę
Ostatnii numer wypełnia w nieskończonym niebie twarz
Nie ucieka jeszcze nikt
Kusząco sprawiają mi zakurzone życie zapomniane plecy
Słabnący wiatr ucieka
Wyszydzone plecy uciekają przed kimś
Uderzam
Dolina kompleksu ucieka jeszcze
Senna litera ucieka
Słabnący kłębek zapomniany jak katedra dzień sprawia sobie
Zasłania schyłek zapomniany
Kartka twarzy wypełnia skromnie monochromatyczne mieszkanie
Pogardzane schody pozostają
Sklepienie szyby pospiesznie przypomina nieznany sens
Miasto opuszcza nieskończoną twarz
Kartka katedry wypełnia to
Klatka opuszcza jeszcze starą pustkę
Ostatnii numer wypełnia w nieskończonym niebie twarz
Nie ucieka jeszcze nikt
Kusząco sprawiają mi zakurzone życie zapomniane plecy
Słabnący wiatr ucieka
Wyszydzone plecy uciekają przed kimś
Uderzam
Dolina kompleksu ucieka jeszcze
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz