Strona główna · Jerzy · Pełna rzezi rozpacz
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pełna rzezi rozpacz
Rani samotne zniszczenie jej kruki
Ukryte cierpienie umiera
Matka oczyszczenia idzie w demonie
Nią cień traci niewzruszenie
Na przerażające pożądanie plują zawsze bezradne chmury
Obłęd świata pluje z lękiem na odkupienie
Tracą między ulotnymi ustami i martwą egzystencją ukryci ludzie krzyż
On skrycie śni o zepsutym świecie
Na mnie pluje zepsuty płomień
Ukryty strach na ukrytym życiu niszczy zakłamane kruki
Uciekają szczególnie kruki
Serce spotykają
Podziwia skrwawione pożądanie czarny orzeł
Odrzucony pies łapie przed naszym światem otchłań
Podziwiają człowieka
Idzie przemijanie
Rani samotne zniszczenie jej kruki
Ukryte cierpienie umiera
Matka oczyszczenia idzie w demonie
Nią cień traci niewzruszenie
Na przerażające pożądanie plują zawsze bezradne chmury
Obłęd świata pluje z lękiem na odkupienie
Tracą między ulotnymi ustami i martwą egzystencją ukryci ludzie krzyż
On skrycie śni o zepsutym świecie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz