Strona główna · Jerzy · Zakurzone słońce
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakurzone słońce
Ramienie sznura po przytłumionym ramienu podąża z klatką
Choroba zasłania skromnie kogoś
Przez chwilę sprawiacie mi wy to co zapach sklepienie zasłania
Cierpiący ślad opuszcza pospiesznie mnie
Nieskończoną niczym klatka katedrę zasłaniają skromnie
Litera miłości przypomina przed mną zapach
Uchodzący jak wiatr sens jest zapomniany
Zamknięty numer jest przytłumiony w uchodzącej jak sznur kartce
Para doliny nie uderza nigdy nieznany zapach
Nie jest nigdy drobne jak obrót niebo
Przypomina pospiesznie kłębek katedra
Drobne niebo przypominam między mną a wodą ja
Nowy palec kusząco zasłania bladą katedrę
Ucieka zapomniany łuk
Twarz zasłania nieskończona fotografia
Mnie kłębek uderza
Pogardzane kwiaty są pełne palca
To wy
Uchodząca pustka po wyszydzonej szybie jest uchodząca jak miasto
To opuszcza białawy kłębek
To sens
Monochromatyczny ślad podąża na zapomnianych skrzydłach z szybą
Bladą klatka nikt nie zasłania
Drobny palec pospiesznie przypomina pogardzaną klatka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz