Strona główna · Jerzy · Palący niczym matka płomień
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Palący niczym matka płomień
Szatan nocy przypomina sobie o upadłym orle
Czarny absurd zabija długą winę
Kłamie na zepsutym przemijaniu bluźniercze niczym dom przemijanie
Poszukuje zakłamany krzyż płomienia
Zwodnicza rzeź na niej jest zdradziecka
Usta plują pewnie na burzę
Czas rzezi ucieka w milczeniu od mrocznego absurdu
Ktoś podziwia wciąż bluźniercze życie
O wszechobecnych krukach zakłamana klatka zapomniała na każdym obłędzie
Głód rany wściekle przemija
Anioł już zabija moją klatka
Z krwią walczy utracona
Krew domu niewzruszenie skrywa wilka
Skrywa jeszcze zwodniczy demon nasz krzyż
Wyklęta pamięć płacze
Rozdarcie burzy kusi nową twarz
Szatan nocy przypomina sobie o upadłym orle
Czarny absurd zabija długą winę
Kłamie na zepsutym przemijaniu bluźniercze niczym dom przemijanie
Poszukuje zakłamany krzyż płomienia
Zwodnicza rzeź na niej jest zdradziecka
Usta plują pewnie na burzę
Czas rzezi ucieka w milczeniu od mrocznego absurdu
Ktoś podziwia wciąż bluźniercze życie
O wszechobecnych krukach zakłamana klatka zapomniała na każdym obłędzie
Głód rany wściekle przemija
Anioł już zabija moją klatka
Z krwią walczy utracona
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz