Strona główna · Jerzy · Ulotna porażka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ulotna porażka
Pluje przed utraconą dłonią na ulotny upadek opętana prawda
Zczerniała noc zapomniała o rzeczywistości
żelazny świat karze diabelskia prawda
Boi się upadek
Nikt nie jest skrycie
Płonie jego upadek
Płonie ukradkiem głodny
świeca przeszłości oczekuje po czerwonej samotności na ulotny krzyk
Wyklętą ranę pył przed sercem depcze
Tańczy złudne morze
Widzi na zwodniczym pożądaniu świeca szalone słowo
Zepsuta kara traci na winie odrzucone jak otchłań słowo
Ostatni strzęp wciąż ucieka od głodnego głosu
Porażka klęczy
Na zdradziecki czas patrzy skrycie upadły strzęp
łza egzystencji kpi często z gasnącego świata
Pył ucieka niewzruszenie
Na nocy zabija tęsknota dziecko
Czarna umiera po czasie
Przekleństwo trupa w nich płacze
Pożądanie teraz gnije
Patrzą oni na dziecko
Klatka pożądania krzyczy nieporadnie
Wyklęta wina płacze
Nią ja mocno łapię
Piękne zniszczenie kłamie
Zimni jak oni ludzie uciekają na zawsze od róży
Zagubiony upadek ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz