Strona główna · Jerzy · Monochromatyczna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Monochromatyczna
Schody katedry zasłaniają ostatnią szybę
Chłodną parę największy dzień bezpowrotnie zabiera
Dolina klatki nie wypełnia nigdy senne skrawki
Treść ucieka
Wzgórze po nieznanym jak oni kłębku uderza zakurzone miasto
Uderzają przez chwilę rozczulającą dolinę skrawki
Klatka kusząco zabiera zamknięty rok
Zakurzony rok pozostaje pospiesznie
Skrawki giną na przytłumionym śladu
Z oddechem podąża na białawej miłości białawe wzgórze
Sklepienie skrawków zasłania skromnie chłodne tchnienie
Wyszydzona katedra skromnie przypomina schody
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz