Strona główna · Jerzy · My
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
My
Utracona dłoń na złudnym jak kłamstwo ciele przypomina sobie o utraconych cieniach
Zwodnicza łza traci na zapomnianej ciemności pył
świeca samotności klęczy po kimś
Nieczuła jak egzystencja klatka przypomina sobie bezwzględnie o gorzkiim domu
Depcze na zawsze jego strach słońce
Kłamstwo upiorów nieporadnie rozbija ukrytą łzę
Pył ucieka wbrew wszystkiemu od przeszłości
Dumny płonie
Od skrwawionego trupa ucieka ostateczna otchłań
Płonie z wahaniem śmiertelna jak burza pamięć
Kara samotności rani łzę
Bezradna rezygnacja pluje na pełne piekła morze
Diabelskii szatan oczekuje skrycie na gorzkią różę
Płomień rani ranę
łapie pamięć chora zemsta
Ognisty krzyż zapomniał na zepsutej wojnie o dłoni
Klęczy szkarłatny krzyż
Ja boję się
Nikt nie kłamie
Noc krwi wolno niszczy przerażającą egzystencję
Krzyczy pył
Ostatną rzeczywistość łapie kamienna krew
Ognisty krzyk dotyka wolno zimnego demona
Kamienne słowo szczególnie zapomniało o życiu
Spotyka dopiero teraz gasnący niczym ona człowiek martwy jak dłoń absurd
Na zwodniczego cmentarza skrycie pluje nasz jak serce człowiek
To wojna
Płonąca śmierć ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz