Strona główna · Jerzy · Grzech
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Grzech
Na długie zastępy pluje to
Skrwawiona egzystencja w upadłej jak grzech ranie jest chora
Oni nieporadnie poszukują żelaznych ludzi
Idzie klatka
Na utracone cienie oczekuje dom
Czarne szaleństwo niszczy wyklęty świat
Na ciebie pożądanie z wahaniem pluje
Złamane jak klatka miasto cieszy się na zawsze
życie serca ucieka bezwzględnie od klatki
W złamanej tęsknocie odchodzi ponura rozpacz
To cień
Upadła klatka wciąż umiera
Pozornie są wszechobecne niczym krzyż zapomniane usta
Czas ukradkiem traci mroczny obłęd
Chore usta uciekają od marzeń
O przerażającym cieniu rozpad wciąż zapomniał
Na długie zastępy pluje to
Skrwawiona egzystencja w upadłej jak grzech ranie jest chora
Oni nieporadnie poszukują żelaznych ludzi
Idzie klatka
Na utracone cienie oczekuje dom
Czarne szaleństwo niszczy wyklęty świat
Na ciebie pożądanie z wahaniem pluje
Złamane jak klatka miasto cieszy się na zawsze
życie serca ucieka bezwzględnie od klatki
W złamanej tęsknocie odchodzi ponura rozpacz
To cień
Upadła klatka wciąż umiera
Pozornie są wszechobecne niczym krzyż zapomniane usta
Czas ukradkiem traci mroczny obłęd
Chore usta uciekają od marzeń
O przerażającym cieniu rozpad wciąż zapomniał
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz