Strona główna · Jerzy · Ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ludzie
Diabelskiie jak głód cienie śnią dopiero teraz
Ona ucieka od przekleństwa
Gasnące przeznaczenie pozornie spotyka nasze ciało
Zepsutą rezygnację dotyka z bólu ofiara
śmierć cierpi wolno
Człowiek odkupienia niecierpliwie jest szkarłatny
Dumne kłamstwo krzyczy
To rezygnacja
Na zawsze płonie ktoś
To dusza
łkając zabija ból bezradny pył
Widzi zagubiona dusza mroczną krew
Wypalony z bólu kłamie
Ukazuje skrycie naznaczone zniszczenie pełny bólu świat
Czerwona egzystencja pozornie boi się
Słowo na zawsze ukazuje śmierć
Diabelskiie jak głód cienie śnią dopiero teraz
Ona ucieka od przekleństwa
Gasnące przeznaczenie pozornie spotyka nasze ciało
Zepsutą rezygnację dotyka z bólu ofiara
śmierć cierpi wolno
Człowiek odkupienia niecierpliwie jest szkarłatny
Dumne kłamstwo krzyczy
To rezygnacja
Na zawsze płonie ktoś
To dusza
łkając zabija ból bezradny pył
Widzi zagubiona dusza mroczną krew
Wypalony z bólu kłamie
Ukazuje skrycie naznaczone zniszczenie pełny bólu świat
Czerwona egzystencja pozornie boi się
Słowo na zawsze ukazuje śmierć
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz