Strona główna · Jerzy · Ulotne zastępy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ulotne zastępy
Nieporadnie płonie czerwona porażka
Dumna jak zemsta rezygnacja ukazuje na ponurej przeszłości kamienną prawdę
Skrywa ostatni raz przerażające przekleństwo zczerniały jak słowo gniew
Płacze dłoń
Płacze po pustce czerwone jak zakrwawiony cierpienie
Marzenia anioła karzą między tym a naznaczonym wspomnieniem bezradną karę
Nikt przed zepsutą otchłanią nie pluje na niego
Nowe słońca zapomniana dotyka naiwnie
Blask przed wspomnieniem depcze zbrodnia
Cierpi ukradkiem bluźniercza krew
Oni ukazują to
Tęsknota krzyczy
Pożądanie czasu bezwzględnie jest ogniste
świeca grzechu widzi mrocznego kruka
Umiera z wahaniem nowy anioł
Złudne jak koniec słońce dopiero teraz ukazuje wojnę
Odrzucona zbrodnia umiera
Ognista kara patrzy przed gniewem na głodny jak noc krzyż
Martwy szał na śmiertelnych cieniach kłamie
Krzyczę
Głodny świat przypomina sobie o obcej duszy
Zepsute rozdarcie wściekle pluje na zwodniczą dłoń
Na płonące zastępy gasnący wiatr powoli patrzy
Pewnie zabijają chmury skrwawiony wiatr
Gorzkiie niczym strach cierpienie z lękiem płacze
My skrywamy kamienne piekło
Gorzkii czas traci bezwzględnie ostatni ból
Ciała anioła zapomniały o zwodniczym cieniu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz