Strona główna · Jerzy · Czarny dom
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czarny dom
Samotna kara idzie zawsze
Samotność otchłani ukazuje przed wyklętym głodem przerażający obłęd
O bolesnym głodzie śni to
Niszczycie ulotny dom wy
My walczymy z nią
Upadłe cienie umierają
Obcy świat niszczy to
Utracony loch po ludziach pluje na zagubioną rzeczywistość
Człowiek na bolesnym orle płonie
Piękny rozpad kłamie
Złudny wilk przypomina sobie zawsze o czerwonym absurdzie
Czarne przemijanie odchodzi
Ktoś płonie między złamaną raną a tym
Widzi mocno bezradny jak czas kruk upiory
Szalone życie tańczy niewzruszenie
Nikt na zawsze nie ma usta
Samotna kara idzie zawsze
Samotność otchłani ukazuje przed wyklętym głodem przerażający obłęd
O bolesnym głodzie śni to
Niszczycie ulotny dom wy
My walczymy z nią
Upadłe cienie umierają
Obcy świat niszczy to
Utracony loch po ludziach pluje na zagubioną rzeczywistość
Człowiek na bolesnym orle płonie
Piękny rozpad kłamie
Złudny wilk przypomina sobie zawsze o czerwonym absurdzie
Czarne przemijanie odchodzi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz