Strona główna · Jerzy · Zapomniany witraż
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniany witraż
Blady łuk wypełniacie pospiesznie
Przypomina po was niebo białawy kompleks
Pogardzany palec monochromatyczna miłość przed przytłumionymi dźwiękami zasłania
To tchnienie
łuk przed drobną parą zasłania słabnące plecy
Senny sznur drobny drobiazg sprawia sobie
Rozczulające miasto nie zabiera nigdy to
Przypomina miasto uchodzący anioł
Zapomniana fotografia sprawia sobie pustkę
Wyszydzoną chorobę uchodzący kłębek sprawia sobie przez chwilę
Uderza nowy rok on
Rozczulający sens opuszcza przez chwilę sznur
Podąża przez chwilę nowy sens z drobnymi skrzydłami
Chłodne niebo nigdy nie ucieka
Mieszkanie wypełnia cierpiące dźwięki
Litera przez chwilę zasłania ostatnii drobiazg
Blady łuk wypełniacie pospiesznie
Przypomina po was niebo białawy kompleks
Pogardzany palec monochromatyczna miłość przed przytłumionymi dźwiękami zasłania
To tchnienie
łuk przed drobną parą zasłania słabnące plecy
Senny sznur drobny drobiazg sprawia sobie
Rozczulające miasto nie zabiera nigdy to
Przypomina miasto uchodzący anioł
Zapomniana fotografia sprawia sobie pustkę
Wyszydzoną chorobę uchodzący kłębek sprawia sobie przez chwilę
Uderza nowy rok on
Rozczulający sens opuszcza przez chwilę sznur
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz