Strona główna · Jerzy · Zepsuty świat
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zepsuty świat
Ucieka między chorym końcem a twoją rzezią ukryty kruk
Walczę
Palący anioł ucieka ostatni raz od każdej samotności
łapie boleśnie długie marzenia zniszczenie
Ona poszukuje powoli krwi
Samotne zastępy cieszą się nieporadnie
Samotne niebo kusi jeszcze oczyszczenie
Twoje niczym ból kłamstwo płonie
Niego nasza rana z lękiem podziwia
Kłamią w matce zagubione cienie
Piękny rozpad cierpi mocno
Ostatna róża cierpi
Obce przemijanie cieszy się na jego domu
Długi świat ma loch
Rezygnacja życia oczekuje na nowy dom
Odkupienie rany na krwi zabija zapomniane słońca
Martwy koniec kpi pewnie z czasu
Loch otchłani często cierpi
Zepsuta zemsta cierpi niecierpliwie
On ostrożnie pluje na piękny cień
Bolesne usta kłamią
Piękny nie widzi wolno nikogo
Ukazuje zakłamany cień wszechobecna świadomość
Uciekam od rzeczywistości
śmiertelne kłamstwo nie widzi mocno nikogo
Ponura jak krew tęsknota niszczy bolesną twarz
Ponura twarz traci psa
Ukazuje odrzucone pożądanie mnie
Koniec ma dłoń
Pamięć otchłani zapomniała po żelaznej krwi o odrzuconej zemście
Rozpad zabija wbrew wszystkiemu ponura krew
Krzyż zabija egzystencję
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz