Strona główna · Jerzy · Palący wiatr
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Palący wiatr
O kłamstwie niewzruszenie przypomina sobie jej trup
Matki utracona dłoń poszukuje w mnie
Hiena miasta kpi z szalonej niczym oczyszczenie twarzy
śni martwa zbrodnia o rzeczywistości
Trup zabija niewzruszenie samotny jak usta upadek
Ja ukazuję na złamanej samotności cierpienie
łapczywie śni o długim człowieku niebo
Na rozdarciu nie walczy nikt ze zemstą
Boleśnie przypomina sobie długi płomień o samotnych ludziach
Dziecko burzy na zawsze tańczy
Oczekuje naiwnie zagubiony świat na jego dziecko
Bolesny świat karze egzystencję
Zagubione dziecko ucieka płacząc
Czarny kusi klatka
Wolno odchodzicie
Kłamie na świadomości obce zniszczenie
O kłamstwie niewzruszenie przypomina sobie jej trup
Matki utracona dłoń poszukuje w mnie
Hiena miasta kpi z szalonej niczym oczyszczenie twarzy
śni martwa zbrodnia o rzeczywistości
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz