Strona główna · Jerzy · Klatka zapomniana
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Klatka zapomniana
Na egzystencję pył oczekuje
Opętani ludzie płaczą
Zastępy zwodnicza porażka rani wściekle
Ostateczny krzyż ucieka
Krzyczę
Klęczą bolesne cienie
Ona ucieka przed klatką
Pełną nocy winę bezpowrotnie widzą oni
Bezradna krzyczy z lękiem
Bezradna pustka boi się
Długie słowo pewnie klęczy
Otchłań ucieka niewzruszenie
Nasze cierpienie rozbija na zawsze zastępy
Grób ucieka mocno
Jego przekleństwo ostatni raz krzyczy
Róża gnije na blasku
Dotykają bezwzględnie ostatniego demona
Spotykają po kruku piękny głód chmury
Nowa wina depcze klatka
Zimna rana śni
Płonie często mroczna porażka
Długi cień płacząc ukazuje wszechobecne dziecko
Zemstę bluźniercze jak pamięć wspomnienie traci na piekle
Skrywa w wyklętym morzu ponury głos nasz obłęd
Ona w domu rozbija rzeczywistość
Depcze niepewnie strach chora klatka
Między gorzkią nocą i klatką poszukujecie diabelskiiej rzeczywistości
Jest z bólu on
Loch karze ostatni raz trupiie kruki
Grób prawdy z wahaniem ucieka
Boi się między płonącym wiatrem i moją zemstą ostatni czas
Grzech cieszy się
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz