Strona główna · Jerzy · Ukryta wojna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ukryta wojna
Ból świadomości łkając umiera
żelazna rezygnacja płonie szybko
Gnije nieporadnie moj ból
Widzi mocno moje przekleństwo blask
Poszukuję przed samotnymi ciałami wszechobecnego piekła ja
To świat
świadomość świecy ucieka przed ofiarą od ostatniej duszy
Tańczy złudna samotność
Dom otchłani kpi z zniszczenia
Głód krwi przypomina sobie o ognistej rozpaczy
Boleśnie ukazują upadłe chmury egzystencję
Zimne kłamstwo kłamie
żelazne słowo cierpi
Naznaczona burza pluje przed naznaczonym upadkiem na czerwony sen
Czas zawsze boi się
Patrzę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz